Ana içeriğe geç
Karaca Bozgeyik
Karaca BozgeyikKöşe Yazarı

TAKIM TUTMAK VE SİYASET YAPMAK

Çocukluğumdan beri Galatasaraylıyım.

TAKIM TUTMAK VE SİYASET YAPMAK

Çocukluğumdan beri Galatasaraylıyım.

Sarı ve kırmızı renklerin arasına sıkışmış bir taraftarlık tutkusu, o kadar!

Oyuncular gelir gider. Teknik direktörler değişir. Yönetimler, başkanlar değişir. Ama takım aşkı durur.

Hatta bazen bazı insanlarla aynı takımı tuttuğum için kendimi eleştiririm. Sonra kendi kendime, "Saçmalama, olabilir. Bırak isteyen istediği takımı tutsun." derim.

Çünkü takım tutmak bir tercihtir. Bir aidiyettir. Bir tutkudur.

Ama siyaset takım tutar gibi yapılmaz!

Siyaset bir iddia, bir ideal ve her şeyden önce bir sorumluluk işidir.

Benim siyasetle ilgili iddiam şu: Siyasete daha çok kadın ve genç katılmalı. Çünkü onların idealleri, heyecanları ve değiştirme arzuları daha canlı, daha berrak oluyor.

İdealim ise daha adil, daha özgür, daha eşit bir dünya ve ülke hayalidir. Ekonomisi düzgün, demokrasisi işleyen, hukukun üstünlüğünün tartışılmadığı, sosyal devlet anlayışının hayat bulduğu bir ülke...

Bu iddia ve ideali gerçekleştirmek için siyasetin yapılması gerekliliğine inanıyorum.

Tıpkı takım tuttuğumda olduğu gibi, bazen bazı insanların kötülüğüne, bencilliğine, çıkarcılığına bakıp "Ben bu insanlarla aynı ideali nasıl paylaşırım?" diye düşünürüm.

Ardından kendime yine hatırlatırım: "Saçmalama! Asıl olan kişilerin amacı değil, ideallerin amacına ulaşmasıdır."

Ama burada önemli bir fark var.

Futbolda takımını tutarsın, oyuncusunu seversin, teknik direktörünü beğenirsin. 

Hatta yönetimini eleştirirsin. Ama takımından vazgeçmeyebilirsin.

Siyasette ise bir lidere, bir yöneticiye, bir adaya ya da bir parti yöneticisine duyulan bağlılık, siyasi düşüncenin önüne geçmemelidir.

Çünkü siyaset körü körüne bağlılık değil, sorgulama işidir.

Bir partiyi sevmek, onun her yaptığını doğru bulmak değildir. Bir siyasi lideri desteklemek, yanlışlarını görmezden gelmek değildir. Aynı düşüncede olmak, her konuda aynı fikirde olmak zorunda olduğumuz anlamına da gelmez.

Ne yazık ki siyasette bazen tam tersini yaşıyoruz.

Kişiler ideallerin önüne geçiyor. Makamlar mücadelelerin önüne geçiyor. Kişisel hesaplar ortak hedefleri gölgeliyor.

Eleştiren düşman, sorgulayan hain, farklı düşünen karşı taraf ilan ediliyor.

Kendi mahallesinin yanlışını görmeyen, başkasının yanlışını nasıl düzeltebilir?

Kendi arkadaşına, kendi yöneticisine, kendi liderine soru soramayan bir insan nasıl özgür siyaset yapabilir?

Oysa eleştiri düşmanlık değildir. 

Özeleştiri zayıflık değildir. 

Farklı düşünmek ayrışmak değil, doğruyu birlikte aramanın yoludur.

Siyasetin asıl gücü de burada yatıyor.

Bizim ihtiyacımız olan şey daha fazla taraftar değil, daha fazla bilinçli siyaset insanıdır.

Partisinin başarısını ülkenin başarısının önüne koymayan, makamını mücadelesinin önüne geçirmeyen, kişisel çıkarlarını toplumsal çıkarlarla karıştırmayan insanlara ihtiyacımız var.

Kadınların ve gençlerin yalnızca seçimlerde hatırlanmadığı, karar süreçlerinde gerçekten söz sahibi olduğu; liyakatin, emeğin ve ortak aklın değer gördüğü bir siyaset anlayışına ihtiyacımız var.

Çünkü siyasi mücadele bir kişinin, bir grubun ya da bir kadronun iktidar mücadelesinden ibaret değildir.

 Asıl mesele, nasıl bir toplumda yaşamak istediğimizdir.

Galatasaraylılığım baki!

Ama siyasette taraftarlığa itirazım var.

Takım tutarken kalbinizin sesini dinleyebilirsiniz. Siyaset yaparken ise kalbinizin yanında aklınızı, vicdanınızı ve sorumluluğunuzu da taşımalısınız.

Unutmayalım; siyasette mesele kendi takımımızın kazanması değil, hepimizin kazanacağı bir ülkeyi inşa etmektir.

Peki, biz siyaset mi yapıyoruz, yoksa tuttuğumuz takımın kazanması için mi mücadele ediyoruz?

Yoksa sadece kendi kişisel siyasi kariyer planınımızın peşinde miyiz?

Biraz da bunu düşünelim!

Okur görüşleri
0 yorum
Yorum yaz
Yorumlar yayın ilkelerine göre incelenir.
Yorumları göster0 yorum
Henüz yorum yapılmamış. İlk Yorumu Siz Yapın