O kadar çok kişi arıyor ki!
Kendi kişisel sorunlarından başka Ülkede yaşanan sorunlarla ilgili kafa yoruyorlar,fikir üretiyorlar. Aidiyet duygusu ile içinde bulundukları "yapılardaki" samimiyetsizlik ve dayatmacılık canlarına tak etmiş.
Ne yapmalı?
Demokrasi ve samimiyet nasıl inşa edilir?
Demokrasiye ve samimiyete duyulan özlem ve açlık ikili ilişkilerden başlayıp toplumun her kesiminde hissediliyor.
Peki,ne olacak bu gidişat?
Demokrasi sadece seçimlerden, sandıklardan ya da siyasi partilerden ibaret değildir.
Demokrasi; aynı mahallede, aynı şehirde, aynı ülkede yaşayan insanların birbirini yok saymadan, ötekileştirmeden, dinleyerek ve anlamaya çalışarak birlikte yaşayabilme iradesidir.
Farklı düşüncelerin tehdit değil zenginlik olarak görüldüğü bir yaşam kültürüdür.
Ancak demokrasinin ayakta kalabilmesi için tek başına kurallar yeterli değildir Onu besleyen bir başka değer daha vardır: Samimiyet.
Samimiyet; bireysel ilişkilerde olduğu kadar siyasi partilerde, derneklerde ve toplumsal yapılarda da söylenen söz ile yapılan iş arasındaki uyumdur. Kullanılan dilin, verilen sözlerin ve ortaya konulan davranışların birbirini doğrulamasıdır.
Demokrasi samimiyetle buluşmadığında güven kaybolur; güven kaybolduğunda ise birlikte yaşama iradesi zayıflar,sevgisizlik çoğalır.
Bugün farklı görüşlerden insanların ortak kaygıları var.
Hepimizin içinde benzer sorular dolaşıyor:
"Ya bu ülkenin başına bir şey gelirse?"
"Çocuklarımız nasıl bir ülkede yaşayacak?"
"Birlikte yaşamayı nasıl başaracağız?"
Bu soruların cevabı daha fazla kutuplaşmada değil; daha fazla diyalogda, daha fazla katılımda ve daha fazla ortak akıldadır.
Çoğulcu, kapsayıcı ve katılımcı bir siyaseti inşa etmek zorundayız. İnsanların sadece seçimden seçime değil, karar alma süreçlerinin her aşamasında söz sahibi olduğu bir anlayışa ihtiyaç var. Gençlerin, kadınların, emeklilerin, çiftçilerin, işçilerin ve tüm yurttaşların kendilerini bu ülkenin eşit ve değerli parçası olarak hissedebildiği bir düzen kurabilmeliyiz.
Yaşanabilir şehirleri, mutlu insanları, huzuru, barışı ve demokrasinin bütün kurumlarıyla işlediği bir ülke hepimizin özlemi,hepimizin hayali!
Bu özlem ve hayale giden yolu iyileştirelim yeter! Demokrasiyi de samimiyeti de başkalarından bekleyerek değil, önce kendi dilimizde, davranışlarımızda ve ilişkilerimizde inşa ederek çoğaltabiliriz. Yolu iyileştirmenin yolu bu!
Kişisel gelecek planlarının ötesine geçip ortak bir gelecek anlayışını hakim kılmalıyız. "Benim söylediklerim doğrudur" anlayışı yerine, "Senin düşüncelerin de değerlidir" diyebilen bir kültürü büyütmeliyiz. İnsanları kendi hedeflerimiz için kullanmak yerine, onları karar alma ve üretim süreçlerinin doğal bir parçası haline getiren samimi, şeffaf ve sürdürülebilir bir gelecek kurmalıyız.
Belki de demokrasinin özü tam burada saklıdır: Birlikte düşünmek, birlikte üretmek ve birlikte yürümek. Samimiyetin özü ise söylediğimiz sözlerle attığımız adımlar arasındaki mesafeyi mümkün olduğunca azaltabilmektir. Söylenen söz ile yapılan "iş" arasındaki tutarlılık ne kadar çok ise o kadar artar geleceğe duyulan umut!
İnsanların umutlarını kırmamak gerek!
