"Gitme", demişti.
"Gitmiştim."
O, bütün yaşanmışlıklarının süzgecinden geçirdiği bir sözcükle beni durduracağını sanmıştı: "Gitme"
Ben değiştirilmesi gereken onca "kötü" şey, yapılması gereken onca "iyi" şey varken neden yapılmıyor sorusuna cevap aramak için "gitmiştim!"
"Okyanustan" yara bere içinde bir "balıkçı teknesine" ağdaki balıklarla çekilirken babamın ikinci sözü gelmişti aklıma: "Allah müstehakını versin!"
Ve ilk sözü kulaklarımda çınlamıştı: "Gitme."
Beni balıkçı teknesine çeken elin sahibi balıkçı şöyle demişti:
"Kendini paralama; bunca vasıfsızlık, bilgisizlik, liyakatsızlık, güvensizlik, sevgisizlik içinde bu düzen zor değişir!
Bak bana şu suyun ortasında hem kendimi ararım hem balık tutarım."
Hayat böyledir işte!
Hiç değişmedi!
Müstehakımızı arar dururuz!
Yıllar geçti!
Nedense,sağanak şeklinde yağan yağmuru dinlerken ve kapitalizmin tüketim ekonomisinin çarklarında harcanan 14 Şubat sevgililer gününde babamın bu sözü geldi aklıma:
"Allah müstehakını versin".
Bu düzeni kimler "düzenlediyse",
hiç değişmeyecekmiş gibi 'iyi' düzenlemişler.
Umarım onlarda bir gün "müstehaklarını" bulurlar!
İyilik yapan iyilik bulsun,kötülük yapan kötülük!
Çok slogan attım!
Ancak,slogan atarak bir şeyin değiştiğini neredeyse görmedim.
Keşke, "Değişim" slogan atmak kadar kolay olsaydı.
Umutluyum!
Olmaz değil olur.
Bir sabah uyandığımızda bir de bakmışız ki; kötülük yapan kötülük bulmuş,
İyilik yapan iyilik bulmuş,
"Yeryüzü aşkın yüzü olmuş".
Ne diyelim:
Allah herkese müstehakını versin.
